achielle.be/blog

Uit “De Standaard Magazine” van 08 mei 2010.

Wie zich snel, zorgeloos en vooral stijlvol door de stad wil verplaatsen, kiest voor een hippe stadsfiets. Retrofietsen zijn aan een niet te stoppen opmars bezig, en dan het liefst nog helemaal custom made. Met dank aan oma en opa. Door Katrien Steyaert

De moderne metropoolbewoner laat zich niet graag veroordelen tot onwelriekende trams, auto’s die je nergens kwijtraakt of te dure taxi’s. Gelukkig is er de fiets. En dan hebben we het niet over de doordeweekse rijwielen die even onhip als functioneel zijn. Niks mis met een Gazelle, Batavus of Oxford, maar origineel kun je ze bezwaarlijk noemen. Net zoals de bijdehandse eenentwintigste-eeuwer zijn garderobe, Facebookprofiel en interieur customizet, zo kiest hij ook voor een unieke, modieuze fiets.

DE MOOISTE FIETS VAN PARIJS

De Craighton Pure, bijvoorbeeld. Die vintagefiets van het Belgische merk Achielle wist zelfs Sex and the city-actrice Sarah Jessica Parker te bekoren. Geen idee of de combinatie van dure Manolo Blahnik-schoenen en de nostalgische torpedorem een goed idee is, maar stijlvol is het in elk geval. Zelden voelde ik me meer esthetisch verantwoord op twee wielen dan op de elegante, crèmekleurige fiets, die ik uittest in Antwerpen. Het welgevormde frame, het vintage lederen zadel en de dito handgrepen, de grote wielen - het past allemaal in het retroplaatje.

Ook Emilie Muylaert denkt er zo over. Ze is 27, setdresser en audiovisueel assistent, en sinds een halfjaar verliefd op haar kersrode Achielle-fiets, type Julie. ‘Toen ik een nieuwe fiets nodig had, was ik even bang dat er alleen lelijke, saaie exemplaren te koop zouden zijn’, vertelt ze tijdens onze zonnige rit van Zurenborg naar het Zuiderterras. ‘Gelukkig tipte een vriendin me Achielle. De fietsen die zij maken zijn eenvoudig en vrouwelijk, ze bestaan in mooie kleurtjes en ze hebben geen opzichtige merknaam. Ik hou van retro. Mijn huis staat vol vintagespullen en ik rijd met een Vespa.’ Emilie, elegant gekleed en geschoeid, duwt wat harder op de trappers als we over een kasseistrook denderen. Ze verzekert me dat het lederen zadel, van het legendarische Britse merk Brooks, zich snel aan mijn nu nog gevoelige derrière zal aanpassen.

We kruisen een meisje op een originele omafiets. ‘Zelfs als hij goed opgelapt is, kan een oude fiets niet tippen aan het comfort van een nieuwe’, vindt Emilie. ‘Ik ben mijn Achielle zelf gaan ophalen in de gezellige fabriek in Pittem, en trok ermee naar Parijs. Fier als een gieter heb ik er mijn eerste kilometers gereden. Toen ik mijn fiets ergens had neergezet om te gaan eten, vond ik bij mijn terugkeer een briefje. Daarop had een onbekende me de prijs voor mooiste fiets van Parijs toegekend.’

‘EEN VELO VAN VROEGER’

Het familiebedrijf Achielle - er werken nog altijd maar vijf mensen - is genoemd naar Achiel Oosterlinck, die in 1946 fietsen begon te assembleren. ‘Toen de concurrentie met de lageloonlanden te groot werd, hebben we ons eigen merk uit de grond gestampt’, zegt kleinzoon Peter. ‘Steeds meer mensen gaan met de fiets naar het werk, en ze willen dat in stijl doen. Ondertussen kunnen we de vraag bijna niet meer bijhouden. Dealers vinden ons vanzelf.’

Jakke Hellemans, van de vintage-fietsenwinkel De Fietsenfikser, is een fan van het eerste uur. ‘Als een van de laatsten in West-Europa monteert Achielle alles zelf. De hoogwaardige stalen kaders bezitten een natuurlijke elasticiteit, die je niet hebt met aluminium. De grote wielen komen iets moeilijker op gang, maar eens in beweging, blijven ze bollen.’

De nostalgische fietser hoeft niets in te leveren op het vlak van technologie. Binnenversnellingen, acht naafversnellingen, een naafdynamo, spatborden en trommelremmen, hij kan het allemaal krijgen. ‘Elke klant stelt zijn eigen fiets samen’, vertelt Hellemans. ‘Hij kiest een frame uit een van de zes Achielle-lijnen en vult dat naar eigen goeddunken aan met de remmen, versnellingen, handgrepen, bagagedrager, het zadel en andere extra’s. Als je je fiets in matzwart of roze met witte stippen wilt, betaal je maar negen euro meer. Een zwart basismodel heb je vanaf 328 euro, maar je kunt uitbreiden tot ruim 800 euro.’

‘Heel wat dertigers en veertigers kopen Achielle. Ze hebben het budget en zijn modebewust. Maar ik heb ook gepensioneerde klanten, die blij zijn “eindelijk weer een velo zoals vroeger” te vinden. Sommige kiezen een torpedorem, omdat ze hen doet denken aan hun eerste kinderfiets. Steeds populairder is ook de voordrager. Handig als je achteraan kinderen vervoert, grote boodschappen doet of je laptop of handtas in het oog wil houden.’

Tijdens mijn rit door Antwerpen ligt mijn tas in een rieten mand, waarin een bos verse snijbloemen of biologische groenten niet zou misstaan. Na enkele aarzelende pogingen beheers ik de torpedorem. De centrale fietsstang, die een stompe hoek maakt met de rest van het kader, en de hoge stuurpen zorgen ervoor dat ik met gestrekte rug fiets. De open houding bevalt me meteen. Ik kan makkelijk praten met Emilie, ongehinderd laveren en ondertussen de stad in me opnemen. Dit is een fiets om te zien en gezien te worden. Is het toeval dat we in nauwelijks tien minuten tijd twee dames op een Achielle kruisen?

STEVIG ALS EEN ROTS

De heren stadsbewoners, in strakke jeans en sneakers, houden het vaak bij een lichte koersfiets. België koersland, Nederland fietsland? Onze noorderburen lijken alvast geboren op de fiets, en zijn pioniers op het vlak van fietsdesign. De broers Taco en Ties Carlier ontwierpen de stadsfiets Van Moof. Snel, duurzaam, gestript tot zijn essentie.

‘COMME ELLE EST BELLE!’

Als ik de Van Moof zelf even uitprobeer, voel ik het: dit is een fiets uit één stuk. Robuust, mannelijk en toch een pluimgewicht. Met deze Van Smooth zou ik sneller mijn pakjes ter bestemming krijgen dan met een Achielle, ongehinderd door tramsporen, kasseien en gehavende fietspaden. Met geen van beide zou ik een zondagse rit van 50 kilometer ondernemen, ook al smeekt het rieten mandje om een picknick. De moderne opa- en omafietsen zijn gemaakt voor de korte afstand, niet om kilometers te vreten of heuvels te bedwingen. Buiten de stad zouden ze ogen als zebra’s in een wei met koeien: te design, te wuft.

Op de Meir oogsten ze vooral goedkeurende blikken. ‘Ik ben al eens tegengehouden door de politie’, vertelt Wesley. ‘Niet om me te berispen, maar om de Van Moof van dichterbij te bekijken.’ ‘Lauwe reacties krijg ik nooit’, beaamt Dieter. ‘Ofwel vinden ze hem heel straf, wat meestal het geval is, ofwel is het helemaal hun smaak niet. Onlangs hoorde ik iemand zeggen: “Zou hij die fiets zelf gemaakt hebben?” Dit is tegelijk een normale en speciale fiets.’

We draaien de Kloosterstraat in, en spotten in de winkel Your trendy stadsfietsen tussen dito kledij en accessoires. ‘Onze Van Moofs en Abici’s duiken in Vlaanderen nog niet vaak op’, zegt uitbater Erik van Kleef, ‘maar ze zijn wel hot in Parijs, Londen en New York. En wat urban is, wordt vroeg of laat mainstream.’ De slanke, Italiaanse Abici’s hebben een erg laag, gekromd stuur en kosten om en bij de 1.400 euro. ‘Voor een exclusieve, sexy fiets tellen mensen wat meer neer dan voor de honderdste Gazelle’, zegt van Kleef.

Wanneer ons fietsend gezelschap even later arriveert op het Zuiderterras, ontmoeten we een groep Fransen op leeftijd. ‘Comme elle est belle!’ kirt een van de senioren. Of het compliment nu voor haar of haar rode Achielle bedoeld is, Emilie neemt het met de glimlach in ontvangst. ‘Nu woon ik in een huis met trappen’, zegt ze, ‘maar in mijn nieuwe appartement zet ik mijn fiets gewoon in de living. Daar is hij mooi genoeg voor.’

Bekijk hier een uitvergrote versie van het artikel.